| In deze studie is onderzocht of het vrees-vermijdingsmodel het chronisch worden van, op zich meestal onschuldige, acute rugklachten kan verklaren. Dit model veronderstelt dat patiënten die bang zijn voor blijvende schade aan hun rug bepaalde bewegingen helemaal gaan vermijden. Men spreekt in dit verband van bewegingsvrees. Zodoende lopen zij echter het risico om verzeild te raken in een eindeloze cirkel van pijn, angst, vermijding en beperkingen. Met de resultaten van het onderzoek kan de rol van bewegingsvrees tijdens de acute fase niet duidelijk worden aangetoond, maar een eveneens getoetste vreesverlagende (exposure-in-vivo) behandeling, lijkt mogelijk nuttig voor een kleine groep extreem voorzichtige patiënten. |
