| Kilian Schreuder onderzocht of arbeids- en zorgonderwerpen, in het licht van de stijgende arbeidsparticipatie van vrouwen, aan belang hebben gewonnen in CAO-onderhandelingen. Hij stelt dat CAO's waar relatief veel vrouwen onder vallen niet per se veel arbeids- en zorgregelingen blijken te bevatten. Dit onderwerp staat daar ook niet vaker dan elders op de vakbondsagenda. Volgens Schreuder zijn het juist de centrale aanbevelingen en de mate waarin arbeids- en zorgregelingen in de voorgaande CAO zijn uitgekristalliseerd die voor vakbondsonderhandelaars leidend zijn bij het bepalen van het belang van arbeid en zorg op hun agenda. Het vakbondsbeleid is er namelijk op gericht om in alle sectoren van de arbeidsmarkt een bepaald minimumniveau aan arbeids- en zorgregelingen af te spreken. Daardoor zijn werknemers met zorg voor kleine kinderen minder beperkt in hun keus wanneer zij werk zoeken. Ook kunnen werkgevers aantrekkelijker worden voor een bredere groep potentiële werknemers. Bovendien hopen vakbonden meer leden te werven onder vrouwen door zich specifiek voor deze groep in te spannen. Schreuder concludeert dat er geen direct verband is tussen het aandeel vrouwen onder een CAO en arbeids- en zorgregelingen op de vakbondsagenda dan wel in de CAO. Volgens hem blijkt echter dat de arbeidsparticipatie van vrouwen een indirecte, positieve invloed heeft gehad op de uitbreiding van arbeids- en zorgregelingen in de collectieve arbeidsvoorwaarden in Nederland. |
