| Organisationele innovatie gaat vaak gepaard met problemen. Kennis is een cruciale factor om organisationele innovatie te begrijpen en dus ook om de typische problemen van dit proces te kunnen begrijpen. Larissa Sjarbaini heeft met haar promotieonderzoek de kennisdynamiek van dit proces tastbaar gemaakt. Tevens wilde ze de relatie tussen innovatie en kennis vatten. Sjarbaini heeft hierbij nadrukkelijk theorie en praktijk aan elkaar gekoppeld. Centraal in Sjarbaini s proefschrift staat de vraag: Wat gebeurt er eigenlijk met de kennis van mensen die in het proces van organisationele innovatie zitten? Ze presenteert hiervoor een cognitief-semiotisch model dat drie cumulatief gerelateerde typen kennis onderscheidt: sensorische, gecodeerde en theoretische kennis. Met dit model heeft ze de implementatie van planningsondersteunende software voor het maken van dienstroosters in de gezondheidszorg onderzocht. Met behulp van vragenlijsten en interviews heeft ze de planningskennis van planners gemeten op drie tijdstippen in dit implementatieproces: vóór de implementatie (de oude manier van werken), na de training met de nieuwe software, en op het moment dat de planners een half jaar hadden gewerkt met de nieuwe software. Sjarbaini s bevindingen laten zien dat gebruik van planningsondersteuning leidt tot sterkere gecodeerde kennis. In essentie betekent dit ook meer standaardisatie en confirmatie. Zodoende kan de kennisdynamiek als gevolg van organisationele innovatie verstrekkende gevolgen hebben die inhaken om meerdere bedrijfsprocessen. |
