| In de digitale cultuur, begrepen als netwerkmaatschappij, is het belangrijkste communicatiemiddel opvallend genoeg niet de computer maar de telefoon. Niet met de TV noch met het WWW, maar met de telefonie is een begin gemaakt met de wereldomvattende informatie- en communicatiegemeenschap. Allereerst wordt de historische ontwikkeling van de telecommunicatie onderzocht. Net als in de beginperiode (Bell, 1876) wordt gesproken communicatie steeds meer tot bijzaak en tekstuele informatie (SMS) en videobeelden tot hoofdzaak. Huidige en toekomstige standaarden voor mobiele telecommunicatie (WAP, GPRS, UMTS) maken in principe allerlei multimedia-toepassingen mogelijk: internet, e-mail, games, ontvangst, beluisteren en doorsturen van muziekclips (MP3), ontvangen en versturen van videobeelden (video phone) etc.. Bijzondere aandacht gaat daarbij uit naar de Nederlandse situatie. Op de tweede plaats wordt de sociale en culturele betekenis van (met name mobiele) telecommunicatie onderzocht. Daarbij staat de vraag centraal in welke mate en op welke wijze zogenaamde 'e-nomaden' (elektronische nomaden als naam voor een nieuwe, door de draadloze media geconstrueerde identiteit) langs de elektronische wegen van de netwerkmaatschappij een nieuwe mobiele informatie-samenleving vormgeven. |
