| Dit onderzoek heeft, in navolging van de ZONMW programmatekst, twee hoofdvragen :1 Wat is het effect van het huidige - in Nederland geldende- beslissysteem op het aanbod van weefsels en organen? Is er aanleiding, mede in het licht van de resultaten van andere beslissystemen, het huidige Nederlandse beslissysteem te wijzigen?2 Hebben de door de overheid getroffen beleidsmaatregelen geleid tot een verhoging van het aanbod van organen en weefsels? Welke consequenties moet dit hebben? Samenvatting Het aantal orgaandonoren in Nederland is onvoldoende om de vraag naar donororganen te kunnen dekken. Hier is geen verandering in gekomen sinds de inwerkingtreding van de et op de orgaandonatie (WOD). In dit onderzoek wordt gezocht naar het antwoord op de vraag of het nuttig is om het huidige beslissysteem te wijzigen. Het beslissysteem bestaat uit twee omponenten. Het meest in het oog springt (de registratie) van bezwaar of toestemming in het donorregister. Een ander, minder zichtbaar element, zijn de beslissingen van nabestaanden. Nabestaanden hebben invloed op de beslissing of een in principe geschikte overleden persoon daadwerkelijk donor wordt. Een beslissing om te komen tot een wijziging van het beslissysteem vraagt om een zorgvuldige en goed geïnformeerde afweging. Hiervoor is het nuttig om het aantal orgaandonoren te zien als de resultante van een keten van factoren: de donatieketen. Deze keten bestaat uit drie elementen: (1) het donorpotentieel (het aantal in principe medisch geschikte donoren), (2) het beslissysteem en (3) de werkwijze in het ziekenhuis. In dit onderzoek gaan we na hoe deze drie elementen uit de donatieketen van invloed zijn op het aantal orgaandonoren en wat de mogelijke gevolgen van veranderingen in het beslissysteem en de werkwijze in ziekenhuizen kunnen zijn. Ook gaan we na welke waarden die ten grondslag liggen aan de verschillende beslissystemen en gaan we na welke waarden een draagvlak kennen in de Nederlandse samenleving. |
