| Bij het transformeren van probleemwijken naar prachtwijken is veel aandacht voor zowel de fysieke, de sociale als de economische aspecten van achterstand. Maar weinig is bekend over de relatie tussen achterstand en emotionele binding: hoe voelen bewoners in achterstandsgebieden zich thuis in hun buurt? En wat zijn de effecten van de stedelijke vernieuwing op het thuisgevoel van deze bewoners? Deze vragen staan centraal in het onderzoek van Peter van der Graaf, dat hij uitvoerde in Nederland en het Verenigd Koninkrijk. Hij vergelijkt verschillende praktijken in beide landen. Van der Graaf stelt dat bewoners in achterstandswijken minder gehecht zijn aan hun buurt en dat deze hechting verder wordt aangetast door herstructurering. Evengoed laten de aandachtswijken in de grote steden in de periode 1998 tot 2006 de meeste vooruitgang zien in buurthechting. Volgens Van der Graaf draagt vooral sociale participatie daaraan bij. In Engeland ligt dit echter anders. Daar voelen de bewoners die minder sociaal actief zijn en meer gericht op hun eigen huis, zich meer verbonden met hun buurt. Van der Graaf stelt dat in beide landen verhuizen een sterk negatief effect heeft op buurthechting. Dit treft vooral bewoners in achterstandwijken die vaak gedwongen worden om (tijdelijk) te verhuizen, terwijl hun buurt onder de sloophamer valt. |
