| Verscheidene Romeinse keizers werden al in de Oudheid gestereotypeerd als machtswellustige monsters; een beeld dat ook in latere tijden is blijven bestaan. Keizer Heliogabalus (218-222) geldt als een van de meest extreme van deze monsters. In de loop van de geschiedenis is zijn regering herhaaldelijk aangegrepen om een beeld van de slechte keizer te construeren. Bij deze constructie werden allerlei gender-metaforen, zoals verwijfdheid, androgynie en homoseksualiteit, op hem toegepast meestal in negatieve zin. Het doel van dit onderzoek is te achterhalen hoe het stereotype beeld van de slechte keizer in verschillende tijden en kunstvormen is gebruikt om noties van heersers, heerschappij en gender neer te zetten. Heliogabalus en zijn Nachleben bieden een relevante casus aan de hand waarvan deze vraag kan worden beantwoord. In de eerste helft van het onderzoek wordt de historische Heliogabalus besproken. In de tweede helft van het onderzoek wordt bekeken hoe deze historische figuur zich verhoudt tot de fictieve Heliogabalus die opduikt in de kunst en literatuur tot en met de 21ste eeuw. De brug tussen beide delen van het onderzoek wordt gevormd door een bespreking van Heliogabalus perceptie in de Oudheid, waarop de beelden in latere tijden (althans ten dele) zijn gebaseerd. |
