| Carolyn Birdsall onderzocht de culturele betekenis van geluid en geluidstechnologieën in Duitsland tussen de jaren 20 en de jaren 40. Ze levert nieuwe inzichten in de veranderingen en continuïteit tussen het Weimar- en nazitijdperk, die vaak over het hoofd worden gezien in veelal visueel-georiënteerde historiografie. Birdsall analyseerde de politieke pogingen om de stedelijke ruimte te conditioneren, te controleren en identiteitsformaties te reconstrueren door middel van geluid. De studie van de soundscape (het klanklandschap) toont verschuivingen in sociale organisatie, machtsrelaties en de ideologische productie van zintuiglijke waarneming. In het Nazitijdperk waren moderne geluidstechnologieën, zoals de radio en luidsprekersystemen, van belang voor de ontwikkeling van akoestische publiciteit, sonische aanwezigheid en gedisciplineerde luisteraars. Birdsall stelt dat deze media geen inherente eigenschappen hebben, maar dat ze zijn geconstrueerd door sociale factoren in de tijd. Zij legt de aandacht op de aanhoudende problemen rond het manipuleren van geluid en het controleren van de receptiecontext bij publieke rituelen, in de bioscoop of bij het gebruik van sirenes in oorlogstijd. Hoewel de studie zich concentreert op cultuurhistorische bronnen en verklaringen, kiest Birdsall voor een conceptgerichte aanpak waarmee zij op kritische wijze gebruik maakt van concepten zoals ritme, symfonie, resonantie, echo, luistergemeenschap en oorgetuige. De historische soundscape laat weinig sporen na, maar de studie ervan levert inzichten op in de brede betekenis van modern geluid en op de invloedrijke audiovisuele stereotypen die onze hedendaagse perspectieven op het verleden bepalen. |
