| De financiële crisis en het tropische eiland Mauritius lijken weinig met elkaar gemeen te hebben. De manier waarop bankiers met striktere regulering en de blanke elite van Mauritius met het einde van het koloniale tijdperk omgaan, vertoont echter gelijkenis. Dit constateert Tijo Salverda naar aanleiding van zijn promotieonderzoek naar de blanke elite van Mauritius, de Franco-Mauritianen. Uit Salverda s studie komt naar voren dat de maatschappelijke en historische context van invloed zijn op een elitepositie. Maar het laat vooral zien dat sociaal-culturele aspecten in sterke mate de eenheid en het wereldbeeld van elites bepalen. Dit bepaalt bovendien hoe een elite weerstand probeert te bieden tegen elke vorm van verandering. Tussen 2005-2007 interviewde de antropoloog Salverda vele Franco-Mauritianen en andere Mauritianen in Mauritius, Frankrijk en Zuid-Afrika. Zijn onderzoek laat zien dat de Franco-Mauritianen hun dominantie verloren in de overgang van de koloniale periode naar een onafhankelijk Mauritius (1968). Tegenwoordig is hun elitepositie voornamelijk gebaseerd op economische macht, al staat dit door verlies van politieke invloed ook onder druk. Dit heeft ertoe geleid dat Franco-Mauritianen zich vaak als slachtoffer presenteren. Dit zelfbeeld versterkt samenhorigheid maar bepaalt ook voor een groot deel hoe ze reageren op de kleinste veranderingen. Ook de wereldwijde financiële crisis laat zien dat de elite (bankiers in Nederland, Wall Street en de City) vaak moord en brand schreeuwen bij de minste suggestie tot regulering en net zoals de Franco-Mauritianen in de slachtofferrol schieten. Een nogal merkwaardige gewaarwording als we hun weelderige levensstijl zien. Deze reactie bepaalt echter wel voor een belangrijk deel hoe nieuw beleid wordt vormgegeven. Inzichten in wereldbeelden en cultuur van elites, zo laat het onderzoek van Salverda zien, helpen deze reacties en machtsstrijd beter te verklaren. |
