KNAW

Research

Chronic instability ankle syndesmosis

Pagina-navigatie:


Update content


Title Chronic instability ankle syndesmosis
Period 01 / 2005 - 09 / 2007
Status Completed
Dissertation Yes
Research number OND1318606
Data Supplier Onderzoeker

Abstract

The distal tibiofibular syndesmosis consists of the anterior tibiofibular ligament, the posterior tibiofibular ligament and the interosseus tibiofibular ligament. Injuries of the ankle syndesmosis can occur in combination with ankle fractures, or can be isolated. Isolated injuries are rare. This can be caused by clinical underrecognition, or by the biomechanical properties. In a recent study we found that the tibiofibular ligaments are stronger than the collateral and deltoid ligaments. However the tibiofibular interosseus ligament was not studied. The interosseus ligament is the distal continuation of the interosseus membrane, which forms a spatial network of fibers of a pyramidal shape filled with fibrofatty tissue . It seems quite logical that this interosseus ligament is also important in chronic instability of the syndesmosis, as suggested by Ogilvie-Harris and Reed . Still they could not prove this in a biomechanical study . However, their experimental set up can be criticized, in fact they did not perform failure studies but resistance studies. It can not be ruled out that the minor attention for the interosseus ligament as part of the syndesmosis is also due to the interindividual variation. Aim of the study is to determine failure strength and elasticity of the interosseus ligament of the ankle.

Abstract (NL)

De distale tibiofibulaire syndesmose bestaat uit het ligamentum tibiofibulare anterior, het ligamentum tibiofibulare posterior en het ligamentum tibiofibulare interosseum. Letsels van de distale tibiofibulaire syndesmose kunnen voorkomen in combinatie met fracturen, of geïsoleerd. Geïsoleerde letsels zijn zeldzaam. Dit kan een gevolg zijn van het feit dat ze onvoldoende worden herkend, of van de biomechanische karakteristieken van de verschillende ligamenten. In een eerder onderzoek werd vastgesteld dat de tibiofibulaire ligamenten sterker zijn dan de (col)laterale en deltoïd ligamenten. Echter het ligamentum tibiofibulare interosseum werd hierbij niet onderzocht. Het ligamentum interosseum is de distale voortzetting van de membrana interossea: deze waaiert distaal uit in een pyramidevormig netwerk van vezels dat bijna de gehele ruimte tussen distale tibia en fibula vult . Het ligt voor de hand dat dit ligament ook een rol speelt bij chronische instabiliteitsklachten van de syndesmose, zoals gesuggereerd door Ogilvie-Harris en Reed . Toch kon dit niet als zodanig bij biomechanisch onderzoek door hen worden bevestigd . Op de door hen gebruikte proefopstelling is evenwel kritiek mogelijk (het betrof geen krachtproeven maar weerstandsproeven). Een andere oorzaak, en van de beperkte aandacht die dit onderdeel van de syndesmose tot op heden kreeg, kan de interindividuele variatie zijn. Doel van het onderzoek is de treksterkte en elasticiteit van het ligamentum interosseum van de enkel vast te stellen in relatie tot de anatomisch omvang in een reeds beproefde opstelling.

Related organisations

Secretariat St. Martin Clinic

Other involved organisations

Johns Hopkins University, Baltimore, USA

Related people

Supervisor Prof.dr. J.A.N. Verhaar
Researcher Drs. E.M. Hoefnagels
Project leader Dr. B.A. Swierstra
Doctoral/PhD student Dr. A. Beumer

Classification

A70000 Public health and health care
D23210 Dermatology, venereology, rheumatology, orthopedics

Go to page top
Go back to contents
Go back to site navigation