| Epstein-Barr virus (EBV) is een humaan herpesvirus waarmee wereldwijd >90% van de bevolking is geïnfecteerd. Na primaire infectie blijft EBV levenslang aanwezig in B-cellen en persisteert bijna altijd zonder symptomen. EBV is echter ook betrokken bij het ontstaan van maligne tumoren, die meestal zijn afgeleid van B-cellen (zgn. lymfomen ) of epitheelcellen (zgn. carcinomen ). Dit project richt zich op de rol van EBV bij het ontstaan van nasofarynx carcinomen (NPC) en maagcarcinomen (GC), tumoren die in respectievelijk 100% en 10% van de gevallen EBV-positief zijn. Hoewel EBV voor >80 eiwitten kan coderen, komt in EBV-geassocieerde tumoren slechts een beperkt aantal eiwitten tot expressie (<9). Uit ons voorafgaand onderzoek bleek dat één deze EBV-eiwitten, het BamHI-A rightward frame 1 (BARF1), selectief wordt aangetroffen in EBV-geassociëerde NPC en GC en afwezig is in lymfomen. BARF1 is een EBV-oncogen dat cellen 1) aanzet tot ongeremde groei ( immortalisatie ), 2) tumoren veroorzaakt in naakte muizen ( tumorigene transformatie ) en 3) beschermt tegen geprogrammeerde celdood (inductie van apoptose resistentie ). Recentelijk hebben we aangetoond dat een deel van BARF1 wordt uitgescheiden en als oplosbaar eiwit (sBARF1) celdeling induceert. Preliminaire resultaten laten zien dat sBARF1 ook aanwezig is in serum van muizen geïmplanteerd met humane NPCs en in serum van humane patiënten met NPC. Voorts is sBARF1 betrokken bij het omzeilen van de anti-EBV/tumour immuunrespons, doordat het CSF-1 bindt. CSF-1 is essentieel voor het aantrekken en uitrijpen van zgn. myeloïde afweercellen. Dit project richt zich op het ontrafelen van de rol van sBARF1 bij het ontstaan van EBV-positieve carcinomen en op de functionele remming van sBARF1 m.b.v. recentelijk ontwikkelde antistoffen. We trachten de processen te identificeren die sBARF1 benut om celdeling te induceren. Hierbij wordt onderzocht aan welke receptor sBARF1 bindt en welke signaaltransductie routes vervolgens worden gebruikt. Daarnaast wordt onderzocht of sBARF1 functies kunnen worden geremd of verminderd door toediening van nieuw-ontwikkelde muis-anti-sBARF1 antistoffen in celkweken. Als in vivo model zal het effect van anti-sBARF1 antistof injectie worden bestudeerd in zgn. naakte muizen geïmplanteerd met humane NPC. In humane patiënten zal worden bestudeerd in hoeveel gevallen sBARF1 aantoonbaar is in serum en wat de niveaus van eiwitexpressie zijn in relatie tot klinische en virale parameters. Het effect van sBARF1 op de uitrijping en functie van antigeen presenterende cellen (dendritische cellen: DC) zal tenslotte worden onderzocht. DC zijn tijdens hun ontwikkeling afhankelijk van CSF-1. Aangezien sBARF1 CSF-1 kan remmen/wegvangen, zou het de uitrijping en antigeen-presenterende capaciteit van DC kunnen doen afnemen. De relevantie van het voorgestelde onderzoek, is erin gelegen dat sBARF1 detectie in patiëntenmateriaal een mogelijk diagnostische marker voor NPC en GC is. Daarnaast kan het bijdragen aan de ontwikkeling van nieuwe therapieën voor NPC/GC, bijv. gebaseerd op de inactivatie van sBARF1 m.b.v. specifieke antistoffen of interferentie met sBARF1-receptor interactie. Tenslotte geeft het onderzoek inzicht in ontsnapping van EBV-geassociëerde tumoren aan het immuunsysteem. |
