| Willemijn Verkoren onderzocht de manieren waarop lokale vredesorganisaties in (post)conflictlanden kennis vergaren, verwerken en verspreiden om zo effectiever te worden in hun streven naar duurzame vrede. Leerprocessen binnen Zuidelijke vredesorganisaties (in ontwikkelingslanden) zijn veelal informeel. De hieruit voortkomende kennis wordt vaak niet gedocumenteerd en blijft daarmee tot een kleine kring beperkt. Medewerkers van lokale niet-gouvernementele organisaties (ngo's) zijn hierdoor niet in staat om op gelijke voet deel te nemen aan beleidsdiscussies met externe organisaties. Een aantal structurele omstandigheden bemoeilijkt de leerprocessen van lokale ngo's, waaronder het grote verschil in onderzoekscapaciteit tussen de ontwikkelde wereld en ontwikkelingslanden. Hierdoor bepalen over het algemeen de Verenigde Staten en Europa het discours over ontwikkelingssamenwerking en vredesopbouw. Binnen partnerschappen tussen Noordelijke en Zuidelijke ngo's (in ontwikkelde landen en in ontwikkelingslanden), waarbij de noordelijke ngo's als donor optreden, is het ondanks de goede bedoelingen van donoren vaak een eenrichtingsverkeer van kennis. Beleid wordt in het Noorden bepaald en Zuidelijke partners doen weinig meer dan het implementeren van dat beleid. Hierbij ligt de nadruk op korte-termijnprojecten en het leveren van meetbare resultaten. Dit laat weinig ruimte voor reflectie. Samenwerkingsverbanden waarbij wel tweerichtingsverkeer plaatsvindt rond beleidsvorming worden over het algemeen gekenmerkt door een langere relatie, onderling vertrouwen en het openstaan voor andere perspectieven. Verkoren stelt dat Zuidelijke ngo's gebaat zouden zijn bij hulp in de ontwikkeling van eigen leer-, onderzoeks- en documentatiecapaciteit. |
