| Zachtwatermeren bevatten koolstofarm water (CO2-concentraties zijn vaak groter dan 30 µmol per liter) waardoor de productie van veel ondergedoken waterplanten koolstof gelimiteerd is. Zachtwatermeren worden vaak gedomineerd door gespecialiseerde, langzaam-groeiende isoëtide waterplantsoorten, zoals Isoëtes spp, Lobelia dortmanna en Littorella uniflora. Uit paleolimnologisch onderzoek van Peter Spierenburg blijkt dat gedurende de laatste decennia isoëtiden vervangen zijn door de sneller-groeiende elodeïde Callitriche hamulata. Dit was niet het gevolg van vermesting of verzuring, maar waarschijnlijk van verhoogde CO2-beschikbaarheid. Uit twee groei-experimenten bleek dat de elodeiden C. hamulata en Myriophyllum alterniflorum niet konden overleven bij CO2-concentraties lager dan 20 µmol per liter. In competitie met L. uniflora, had M. alterniflorum zelfs CO2-concetraties hoger dan 90 µmol per liter nodig voor voldoende groei. De sneller-groeiende elodeiden zullen bij een hoger CO2-beschikbaarheid de isoëtiden waarschijnlijk overgroeien. Isoëtiden kunnen ook bedreigd kunnen worden door massale ontworteling, waarna ze opdrijven en afsterven. Deze ontworteling blijkt gerelateerd aan relatief hoge organisch stofgehaltes van het sediment en hoge CO2-concentraties in het poriewater. In Noorse zachtwatermeren blijkt het voorkomen van Sparganium angustifolium gerelateerd aan gereduceerde sedimenten met relatief hoge CO2- en nutriëntenconcentraties. Er is aangetoond dat S. angustifolium gebruik kan maken van het CO2 in het poriewater en zo drijfbladeren kan vormen geschikt voor atmosferische CO2-opname. |
