| In de jaren 60 van het Cinquecento bouwde de grootkardinaal Alessandro Farnese zijn paleis in Caprarola. De frescoreeksen van het paleis geven inzicht in de heterodoxe ca-nonvorming tijdens de Hoge Renaissance. In dezelfde tijd ontstonden beeldkritieken, die de verbeelding van christelijke en historische iconografieën van stilistische en in-houdelijke dubbelzinnigheden poogden te louteren. Hoewel de beelden in Caprarola de indruk wekken helder en eenduidig te zijn, zoals ook geprezen door Giovanni Gilio (1564), blijkt uit andere eigentijdse bronnen dat daarachter meer te zien is. Het doel van dit onderzoek is om de symboliek van Caparola te analyseren vanuit de humanistische achtergrond van de kardinaal en zijn adviseurs, die de synthese tussen de denkcultuur van de antieke filosofie en de christelijke theologie zochten. |
