| Veel christenen hebben het gevoel dat sinds een aantal jaren religie weer mag in Nederland. De ChristenUnie regeert mee en de achterban van de Evangelische Omroep (EO) is de verlegenheid voorbij . Veertig jaar geleden was het heel anders: Nederland seculariseerde in rap tempo. Veel orthodoxe protestanten reageerden hier afwijzend op en raakten meer naar binnen toe gekeerd. Er was echter ook een groep orthodox-protestantse christenen die op een andere manier reageerde, namelijk door zich te or-ganiseren in allerlei verbanden (media, politiek, onderwijs). Kenmerkend voor deze groep is vaak de samenwerking tussen christenen uit zeer diverse denominaties. De godsdienstsocioloog Hijme Stoffels noemt deze kern de reformatorisch-evangelische kern . Haar leden zijn qua kerkelijke achtergrond in twee groepen in te delen. Enerzijds zijn er de mensen uit traditioneel-protestantse kerkgenootschappen zoals de Nederlands Gereformeerde Kerk, de Christelijk Gereformeerde Kerk en de Gereformeerde Bond binnen de Nederlands Hervormde Kerk. Daarnaast is er ook een evangelisch element, bestaande uit leden van de Evangelische kerken, de Pinkster-gemeenten, de Baptisten en de Vergadering voor Gelovigen. Deze bewegingen oefen-den in de tweede helft van de twintigste eeuw een steeds sterkere invloed uit op de tra-ditionele protestantse kerken. Het onderzoek draait om het bepalen van de positie die deze groep heeft ingenomen in de maatschappij: wat wilden ze bereiken en wat hebben ze bereikt? In hoeverre is er te spreken van (groeiende) eenheid binnen de gelederen, ontstond er een gemeenschappelijke identiteit? |
