| De Europese Commissie stelde in 2007 vast dat de Richtlijn voor opvang van asielzoekers lidstaten te veel vrijheid geeft bij de omzetting in de nationale wetgeving. Dat heeft geleid tot onwenselijke verschillen in opvangvoorzieningen. Asielzoekers kunnen daardoor verleid worden tot 'shoppen': het kiezen van het land van bestemming vanwege de opvangvoorzieningen. Jurist Folke Larsson stelt vast dat er verschillen bestaan in opvangvoorzieningen tussen het Nederlandse en het Franse recht. Verder is het recht op asiel en het daaraan gerelateerde recht op opvang in de Franse grondwet én in de sociale zekerheidswetgeving opgenomen, zodat het met extra waarborgen is omkleed. In Nederland maakt de verantwoordelijke minister zelfstandig de regels voor de opvangvoorzieningen. Een ander verschil is dat de hoogste Franse bestuursrechter, anders dan de Raad van State, meermaals zeer kritisch heeft geoordeeld over Franse regelgeving en overheidsbesluiten die het recht op opvang aan asielzoekers onthielden. Ook concludeert de promovendus dat de omzetting van de Opvangrichtlijn in beide landen op onderdelen niet voldeed of voldoet aan de eisen van de richtlijn. |
